Czy to możliwe, by ożyć? To pytanie zadaje sobie wiele osób.

Poprzez porównanie mózgu z żarówką jako atrybutem jasności, aktywności i energii w krótkiej formie pokazujemy różnice w pracy mózgu, które sprawiają, że mówimy o kimś:

 

Żarówka 1

Spróbujmy wyobrazić sobie sytuację, gdy mózg pracuje. Znamy wszyscy powiedzenie – zapaliła mi się lampka w mózgu czy zapaliła się czerwona lampka w mózgu. Możemy powiedzieć, że symbolem pracy mózgu jest palenie się lampki. Skoro ta lampka się pali, to znaczy, że mózg działa. Dzięki temu oświetleniu prawidłowo pracuje serce, płuca regulowana jest praca wszystkich narządów wewnętrznych.

 

Żarówka 2

A jeżeli pacjent jest w śpiączce? Mózg osoby w śpiączce pracuje inaczej. Lampka, symbolizująca pracę mózgu u osoby w śpiączce, jest zmatowiała, pali się mlecznym światłem. Nie ma kontaktu ze światem przez owo zmatowienie. Przesyłając do mózgu osoby będącej w śpiączce bodźce, takie jak dotyk, rozmowa, muzyka, możemy pobudzić komórki nerwowe do pracy i spowodować odzyskanie świadomości przez chorego.

 

Żarówka 3

Zupełnie inna jest sytuacja, gdy żarówka będąca symbolem pracy mózgu ulegnie przepaleniu. Obecnie stwierdzamy zgon na podstawie rozpoznania śmierci mózgu. W takiej sytuacji mózg nie pracuje, lampka się nie świeci. A wraz z nią wyłączają się z pracy oraz gasną wszystkie narządy. Niektóre z nich możemy przez krótki czas pobudzić do działania maszynami – respirator może pobudzić płuca do oddychania, leki mogą pobudzić serce do bicia. Nie możemy natomiast pobudzić do pracy mózgu, który obumarł, tak jak nie możemy oświetlić otoczenia przepaloną żarówką.

 

© pomysł i teksty autorstwa dr n.med. Krystyny Knypl redaktor naczelnej „Gazeta dla Lekarzy”